تصمیم دیوان عالی در ایالات متحده آمریکا v تگزاس [2023] اساسا تعادل قدرت در اجرای مهاجرت ایالات متحده را با محدود کردن توانایی دولت برای به چالش کشیدن اولویت های مهاجرت فدرال در دادگاه، حاکم تقویت اختیارات گسترده در مورد چگونگی تغییر و انتقال گسترده در این کشور، نه تنها به طور قابل توجهی، بلکه به طور قابل اعتماد به طور گسترده ای در سیاست های انتقال انتقال گسترده ای از سوی تغییر قابل اعتماد است.

برای متخصصان حقوقی، سیاستگذاران و مهاجرانی که سیستم را هدایت می کنند، درک این حکم ضروری است.تصمیم دادگاه بر اصول اصلی ایستادن، جدایی قدرت ها و محدودیت های بررسی قضایی، با عواقب مستقیم برای حذف دادرسی ها، حفاظت موقت و همکاری بین دولت و اقتدار فدرال.

در این میان، در |United States v.S. تگزاس]] ، یک تغییر در اجرای دینامیک (DLT 1)

این پرونده از چالش تگزاس و لوئیزیانا به دستورالعمل های اجرای مهاجرت دولت بایدن سرچشمه گرفت که این دستورالعمل ها را نقض و حذف دسته های خاص غیر شهروندان - مانند کسانی که تهدید امنیت ملی یا با محکومیت های جنایی اخیر - بیش از دیگران - بیان کرد که این دستورالعمل ها نقض قوانین فدرال و مجبور به انجام هزینه های خدمات برای مهاجران که بازداشت نشده اند.

شرکت اصلی: افشای دائمی و دادستان

در یک تصمیم 8-1، دیوان عالی که تگزاس و لوئیزیانا فاقد ایستادگی برای به چالش کشیدن اولویت های اجرای مهاجرت دولت فدرال هستند، قاضی برت کاوانا، نوشتن برای اکثریت، تاکید کرد که تصمیم به دستگیری یا حذف یک غیر شهروندی به چالش کشیدن مربع در اختیار دادستان اجرایی است. دادگاه اظهار داشت که نقش قوه قضاییه گسترش نمی کند به کارگردانی اجرای اجرایی، به ویژه هنگامی که ادعا می شود که یک آسیب مالی است.

این تصمیم یک حکم دادگاه پایین تر را که یک حکم سراسری را بر اساس دستورالعمل های وزارت امنیت داخلی (DHS) اعمال کرده بود، با لغو این حکم، دادگاه این اصل را مجدداً تأیید کرد که دادگاه های فدرال نمی توانند شاخه اجرایی را مجبور به تغییر اولویت های اجرای آن بر اساس شکایات عمومی از دولت ها کنند.

عدم پذیرش و عدم قضاوت

عدالت امی کوتت با تاکید بر اهمیت ارتباط شدید علیت بین اقدام دولت و آسیب دولت برای ایستادن، عدالت کتجی براون جکسون همچنین با تمرکز بر محدودیت های اختیارات منصفانه دادگاه های فدرال، استدلال کرد که دولت ها یک آسیب ملموس را از طریق افزایش هزینه ها برای حبس و خدمات اجتماعی نشان دادند.

تجزیه و تحلیل کامل SCOTUSblog [FLT 1] بینش بیشتری در مورد استدلال های شفاهی و پیامدهای استراتژیک برای هر دو طرف فراهم می کند.

تغییر رویه های اخراج و اولویت های اجرای

اثر فوری عملی حاکم بازسازی اختیارات گسترده آژانس در داخل ایالات متحده مهاجرت و اجرای گمرک (ICE) و خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده ( ⁇ ) است.

استراحت در افشای اجرایی در بازداشت و حذف

سازمان های فدرال در حال حاضر دارای وضوح قانونی برای اولویت بندی منابع محدود خود هستند.این حکم تایید می کند که عوامل ICE می توانند تصمیم بگیرند که چه کسی را دستگیر، بازداشت و حذف کنند، بر اساس اولویت های فعلی DHS بدون تهدید اجرای گسترده تر در سراسر کشور، این بدان معنی است که افراد با جرایم سطح پایین یا کسانی که در کشور برای مدت طولانی بدون حادثه بوده اند، ممکن است در مقایسه با عبور از مرز های جدی یا مرز اخیر، اولویت بندی شده باشند.

دستورالعمل های وزارت امنیت داخلی که در قلب پرونده قرار داشتند، اکنون می توانند به طور مداوم اجرا شوند.این دستورالعمل ها نشان دهنده بازگشت به مدل اجرایی هدفمند تر است، در مقایسه با اختیارات گسترده ای که گاهی تحت نظارت دولت های قبلی قرار می گرفتند. DHS یادداشت در مورد اولویت های اجرای به شدت دسته بندی های خاص اولویت های حذف و حذف برنامه را مشخص می کند.

نقش بی پرده Injunctions در سراسر کشور

یکی از مهم ترین اقدامات قانونی، بررسی ضمنی دیوان عالی در مورد استفاده از دستورالعمل های جهانی است.با رد کردن موضع دولت، دادگاه نشان داد که چالش های گسترده بر اساس سیاست های مهاجرت فدرال بدون آسیب های مشخص و فردی در برابر سیاست های اجرای مهاجرت به طور مستقیم به افراد آسیب می رساند.

قدرت فدرال در مقابل مداخله دولتی: چشم انداز حقوقی جدید

این حکم قدرت بی نظیر دولت فدرال را بر امور مهاجرت تقویت می کند.[۱۰] ماده ای از قانون اساسی همراه با سابقه عالی دادگاه، کنگره و شاخه اجرایی اصلی بر پذیرش، محرومیت و حذف غیر شهروندان. .United v ایالات تگزاس] تصمیم گیری که به صراحت از طریق این دامنه فدرال می تواند خود را وارد کند.

محدودیت های اجرای مهاجرت دولتی

ایالات متحده مانند تگزاس و فلوریدا که قوانین سختگیرانه اجرای مهاجرت را تصویب کرده اند، اکنون با محیط قانونی پیچیده تری مواجه هستند، در حالی که دولت ها برخی از اختیارات همزمان را حفظ می کنند - مانند در قانون گذاری و یا منافع عمومی - آنها نمی توانند منابع فدرال را هدایت کنند یا دولت فدرال را مجبور به اجرای قوانین مهاجرت مطابق با ترجیحات دولتی کنند. دیوان عالی به طور مداوم ثابت کرده است که قوانین ایالتی نمی تواند با اهداف مهاجرت فدرال مقابله کند، یک اصل تقویت شده توسط ایالات متحده.

با این حال، این به طور کامل پایان دخالت دولت نیست.دولت ها همچنان از طریق توافق های تعاونی تحت 287 (g) از قانون مهاجرت و ملیت (INA) نقش دارند ، که اجازه می دهد تا افسران دولتی را برای اجرای قوانین مهاجرت فدرال، رد کنند، این حکم تصریح می کند که این همکاری یک ابزار فدرال است که می تواند به جای درخواست قانونی، گسترش یابد.

تاثیر بر روی Jrisdictions Sanctuary

این تصمیم همچنین دارای پیامدهایی برای حوزه های قضایی "سانتوصی" است.این مناطق همکاری خود را با مقامات مهاجرت فدرال محدود می کنند، اما دولت فدرال دارای محدودیت های قوی برای همکاری های دولتی است مگر اینکه بتواند به طور ضمنی از توانایی دولت فدرال برای تعیین اولویت های اجرای خود بدون دخالت دولت حمایت کند.

چگونه Ruling بر حقوق مهاجران و تعیین وضعیت تأثیر می گذارد

برای غیر شهروندان و حامیان آنها، تصمیم دیوان عالی با تأیید اختیارات دولت، وضوح و نگرانی را فراهم می کند، حکم آن را سخت تر می کند تا تصمیمات حذف فردی را بر اساس اعتراض های گسترده سیاستی به چالش بکشد.

فرآیند و دسترسی به حمایت های حقوقی

نظر اکثریت بین عدم ایستادن دولت و حفاظت از رویه های اساسی که به افراد در رسیدگی های حذفی بدهکار است، تفاوت قائل است. غیر شهروندان هنوز هم می توانند بازداشت و اخراج خود را بر اساس ادعاهای فردی از تسکین، مانند پناهندگی، ترک حذف، یا محافظت در کنوانسیون علیه شکنجه، به چالش بکشند.این حکم دادگاه های قضایی را برای شنیدن این موارد خاص، تنها مانع از اجرای استراتژی های گسترده ای نمی کند.

این تمایز برای تمرین کنندگان حقوقی بسیار مهم است، به این معنی که در حالی که یک دادخواست عملی کلاسی که قصد توقف یک سیاست کلی اجرای را دارد، کمتر قابل اعتماد است، درخواست ها و حرکات فردی برای باز کردن سفارشات حذف ابزار قدرتمند برای محافظت از حقوق مشتری باقی می ماند.

درخواست های TPS، DACA و Asylum Seekers

برنامه هایی مانند [FLT1 ] وضعیت حفاظت موقت (TPS) و اقدام ضعیف برای ورود کودکان (DACA) به شدت وابسته به اختیارات اجرایی دادگاه است که فقط محافظت می شود.این برنامه ها اجازه می دهد غیر شهروندان به طور موقت بر اساس شرایط انسانی یا محدودیت های قانونی در این برنامه های قانونی پایدار باقی بمانند.

عواقب مهاجران از مناطق تعارض

برای مردمی که از خشونت فرار می کنند، مانند ونزوئلا، هائیتی و افغانستان، این حکم دارای اثر دوگانه است.از یک طرف، اجازه می دهد تا شاخه اجرایی برای اعطای و حفظ حفاظت های بشردوستانه مانند TPS بدون دخالت قانونی دائمی از دولت ها، به این معنی است که اگر اجرایی تصمیم به خاتمه این حفاظت ها بگیرد، به طور شگفت انگیزی برای طرفداران برای پیروزی در دستور کلی برای متوقف کردن این تغییرات حقوقی و کاهش اعمال شده است.

برای پناهجویان، این تصمیم توانایی دولت برای تنظیم قوانین رویه ای برای حفاظت از آنها را تقویت می کند، از جمله سیاست های پردازش مرزی و تسریع رویه های حذفی.در حالی که این سیاست ها هنوز تحت قانون رویه اداری (APA) به چالش کشیده می شوند، این حکم باعث می شود که پیروزی در دستورالعمل های گسترده ای که آنها را به طور کامل متوقف می کنند، دشوارتر شود.

آینده شهروندی و تابعیت

شهروندی حق تولد، که توسط اصلاحیه 14th محافظت می شود، همچنان یک سوال حقوقی جداگانه است.قانون دادگاه در ایالات متحده در تگزاس به طور مستقیم به دامنه از شهروندی شماره یک اشاره نمی کند، اما آن را تنظیم تن در مورد قدرت اجرایی کارشناسان حقوقی پیشنهاد می کند که هر تلاش آینده برای محدود کردن شهروندی راست از طریق دستور اجرایی سخت گیرانه، اما پیچیده است که چارچوب فعلی از جمله.

فرایندهای طبیعی سازی تحت اقتدار صریح INA قرار می گیرند. شاخه اجرایی دارای راه حل قابل توجهی در اینجا است، تصمیم گیری در مورد سرعت و اولویت پردازش برنامه.قانون اخیر USCIS را قادر می سازد تا این اولویت ها را بدون هیچ گونه بحث دوم از لیتر خارجی تنظیم کند، به این معنی که بهره وری اداری و backlog ها ممکن است به طور خالص مسائل عملیاتی داخلی تبدیل شوند نه زمینه های درخواست خارجی.

قانون مهاجرت سیاسی و قضایی

تصمیم دیوان عالی را نمی توان در یک خلاء مشاهده کرد، بخشی از یک قوس طولانی تر از دادرسی است که به طور قابل توجهی در مدارهای مختلف قضایی و دولت های ریاست جمهوری متفاوت است.

تاثیر مدار Ninth و شکل های کلیدی قضایی

دادگاه تجدید نظر مدار Ninth، از نظر تاریخی یک نبرد مکرر برای موارد مهاجرت، اغلب دیدگاه گسترده تری از حقوق مهاجران داشته است. قضات مانند ادوارد M. Chen حکم صادر کرده اند که به شدت بررسی اقدامات اجرای فدرال است، با این حال، حکم اخیر دیوان عالی به عنوان بررسی نفوذ مداران Ninth، به ویژه در مورد دستور دادگاه ملی محدود کردن فرصت های دادگاه آزاد برای محدود کردن مناطق محافظه کار فدرال، اعمال می کند.

در مقابل، دادگاه های محافظه کار در تگزاس به یک محل مورد علاقه برای به چالش کشیدن سیاست های مهاجرت فدرال تبدیل شده اند. ایالات متحده در تگزاس به طور مستقیم این استراتژی را هدف قرار می دهد، و موجب می شود که قانونگذاران ایالتی به جای تکیه بر اختلاف عمومی با اولویت های اجرای فدرال، آسیب های مشخص را ثابت کنند.

مقایسه رویکرد های دولت ترامپ و بایدن

تنش بین قدرت اجرایی گسترده و نظارت قضایی در طول دولت ترامپ مشهود بود، که از دستور های اجرایی برای اجرای ممنوعیت سفر استفاده کرد، اجرای داخلی را افزایش داد و بسیاری از این اقدامات توسط دادگاه های پایین تر مسدود شد، تنها به عنوان بخشی از قانون عالی حزب جمهوری خواه، تاکید کرد. ایالات متحده و تگزاس

فرمانداران و دادستان های دولتی، مانند کریستین نوم و کن پاکستون، باید استراتژی های خود را تنظیم کنند. رویارویی مستقیم از طریق دادخواست های فدرال در حال حاضر کمتر قابل اجرا است، دولت ها ممکن است به اقدامات بودجه، قوانین سطح دولتی که مطابق با پارامترهای فدرال، یا حمایت سیاسی برای نفوذ بر سیاست اجرایی است.

پیاده روی آینده اجرای مهاجرت ایالات متحده

حکم دیوان عالی در ایالات متحده در تگزاس یک لحظه محوری برای قانون مهاجرت ایالات متحده است، با تقویت اولویت قدرت اجرایی فدرال و بالا بردن نوار برای ایستادن دولت، دادگاه صحنه را برای یک ساده تر، هر چند از نظر سیاسی فرار، چشم انداز اجرای [F:2] دستور دادگاه به طور فزاینده ای تکیه بر دستور به جای سازمان اطلاعات به سازمان.

برای ذینفعان – چه مقامات دولتی، مهاجران یا حامیان – مسیر پیش رو نیاز به درک عمیقی از این مرزهای رویه ای دارد.سیاست مهاجرت احتمالاً با انتخابات و حفظ و حفظ اجرایی بیشتر از طریق دادرسی شکل خواهد گرفت و آگاه ماندن در مورد این اولویت های تغییر جهت هر کسی که درگیر سیستم مهاجرت ایالات متحده باشد، ضروری است.