آشنایی با چارچوب Zoning ساحلی

قوانین کوچک سازی مقررات محلی هستند که یک شهرداری را به مناطق تقسیم می کنند و استفاده از زمین، اندازه ساختمان، چگالی و قرار دادن را تنظیم می کنند، این مقررات یک هدف دوگانه است: مدیریت توسعه و حفاظت از سیستم های منطقه ای معمولی ساحلی شامل موانع از معنی بالا، محدودیت های ارتفاع و چگالی، و ممنوعیت در ساختارهای خاص مانند جلبک دریایی یا بسیاری از حوزه های قضایی که همچنین اهداف استاندارد فدرال (MA) را تشویق می کنند.

ماهیت استاتیک منطقه بندی سنتی با واقعیت پویا از خط ساحلی، فرسایش، و افزایش طوفان تغییر خط ساحلی سریع تر از کدهای می تواند به روز شود.یک بسته که برای ساخت یک دهه پیش امن بود ممکن است در یک منطقه سیل با خطر بالا قرار گیرد.این ناسازگاری بین نقشه های ثابت و شرایط در حال تحول ایجاد اصطکاک قانونی و ایمنی است.

منطقه بندی ساحلی همچنین با دکترین اعتماد عمومی که دارای منابع طبیعی خاصی مانند آب های توانمند و ساحل زیر به معنای مد بالا - به طور طولانی به عموم مردم است، تداخل می کند، این اصل قانونی می تواند توسعه خصوصی را محدود کند حتی زمانی که منطقه بندی محلی آن را اجازه دهد.

الزامات جبران و چالش های آنها

خطوط تنظیم کننده حداقل فاصله از مرز ساحلی یا سیلولین برای ساخت و ساز جدید را تعریف می کنند، در حالی که قصد دارند تا نوردهی را در برابر اقدام موج و فرسایش کاهش دهند، موانع می توانند منطقه قابل استفاده از مقدار زیادی از سواحل را کاهش دهند، کاهش ارزش های اموال و تحریک ادعاهای صاحبان املاک اغلب استدلال می کنند که موانع بیش از حد سخت و سخت آنها را از استفاده از زمین های زیست محیطی خود محروم می کنند، که منجر به دادخواهی تحت مقررات اقتصادی معقول در مورد استفاده از هر گونه مقررات اقتصادی معقول می شود.

محاسبات جایگزین به طور قابل توجهی بین حوزه های قضایی متفاوت است.برخی از ایالت ها از فاصله های خطی ثابت استفاده می کنند، در حالی که برخی دیگر به پیش بینی های نرخ فرسایشی متکی هستند.در مناطقی که نرخ فرسایش بالا دارند، مسافت های تنظیم شده ممکن است صدها فوت باشد، در حالی که توسعه غیر عملی است، این تنوع یک پچ از مقررات را ایجاد می کند که توسعه دهندگان و برنامه ریزان دشوار است برای حرکت.

برخی از جوامع با موانع متغیر که به طور خودکار بر اساس نظارت سالانه ساحل تنظیم می کنند، آزمایش کرده اند، این موانع پویا نیاز به اصلاحات مکرر کد را کاهش می دهد، اما نیاز به جمع آوری داده های قوی و صاحبان املاک آموزش عمومی دارند، ممکن است در برابر عدم اطمینان از مرز متحرک مقاومت کنند، خطوط ثابت را ترجیح می دهند حتی اگر منسوخ شوند.

ارتفاع و محدودیت های تراکم در مناطق ساحلی

فراتر از موانع، منطقه بندی ساحلی اغلب محدودیت های ارتفاع و چگالی دقیق را اعمال می کند.این مقررات هدف حفظ نقاط دیدنی، کاهش آشفتگی بصری و محدود کردن تعداد افراد و ساختارها در مناطق پرخطر بالا می تواند با الزامات ارتفاع بالا برای حفاظت از سیل مواجه شود. ساختمانی که باید برای زنده ماندن از افزایش طوفان بالا باشد ممکن است حداکثر ارتفاع مجاز، برای صاحبان منطقه بندی برای انتخاب ایمنی و انطباق سیل باشد.

محدودیت های تراکم در مناطق ساحلی می تواند پایه مالیاتی را کاهش دهد و تامین مسکن را محدود کند، به ویژه در جوامع آبخیز مطلوب، دولت های محلی باید مزایای ریسک پایین تر را در برابر هزینه های کاهش فعالیت های اقتصادی کاهش دهند.برنامه های حقوق انتقال قابل انتقال یک راه حل را ارائه می دهند: اجازه می دهد تراکم از مناطق پرخطر به مناطق پایین تر منتقل شود در حالی که حفظ فضای باز، این برنامه ها نیاز به قانونی و قوی برای کاهش اعتبار بازار دارند، زیرا آنها می توانند به طور داوطلبانه مجازات کنند.

دانلود بازی Crashing: منحصر به فرد

مناطق سیلپلین، چه در سواحل و چه در خشکی، با چالش های متمایز مواجه هستند. آژانس مدیریت اضطراری فدرال (FEMA) مناطق ویژه ای از خطرات سیل (SFHAs) را در نرخ بیمه سیل (FIRMs) طراحی می کند که شامل جوامع شرکت کننده در برنامه بیمه سیل ملی (NFIP) باید حداقل استانداردهای ساخت و ساز جدید و بهبود قابل توجه در استانداردهای SFHA باشد.

چارچوب NFIP دارای محدودیت هایی است که FIRM ها اغلب منسوخ شده و نمی توانند سناریوهای آب و هوایی آینده را در نظر بگیرند. بسیاری از نقشه ها بر اساس داده های تاریخی است که خطرات جاری و آینده سیل را دست کم می گیرد و منجر به توسعه در مناطقی می شود که احتمالا سیل زده می شوند، اما به عنوان خطر بالای صفحه اصلی، مطالعه A 2023 توسط بنیاد اول خیابان نشان داده نشده است که نزدیک به 70٪ از خواص با خطر بالا رفتن به خطر، علاوه بر آن، آلودگی، به افزایش می دهد که به خطر، به خطر، به افزایش می رسد، به معنی آلودگی چهره، به حساب می آید.

منطقه بندی سیلاب همچنین باید با سیل آب زیرزمینی که توسط استانداردهای سنتی ارتفاع مورد توجه قرار می گیرد، مقابله کند، در طول بارش های سنگین، آب زیرزمینی می تواند از طریق پایه های اسلی و زیرزمین ها افزایش یابد، با دور زدن کدهای زودیینگ که تنها به سیل سطح می پردازد ممکن است ساختارهای آسیب پذیر را به این تهدید کمتر قابل مشاهده ترک کند. برخی از جوامع شروع به نیاز به سیستم های زهکشی زیر سطح و ضد آب در مناطق سیل زده، اما این استانداردهای گسترده هنوز گسترده نیستند.

تعادل توسعه و کاهش ریسک سیل

دولت های محلی با تنش مداوم بین اهداف توسعه اقتصادی و مدیریت ریسک سیل مواجه هستند.ساختمان در سیلبلاست ها می تواند درآمد مالیاتی و مسکن را فراهم کند، اما هر ساختار جدید، قرار گرفتن جامعه را در معرض تلفات فاجعه بار در طول حوادث سیل افزایش می دهد، بسیاری از شهرداری ها الزامات رایگان برد را اتخاذ کرده اند - با توجه به افزایش حاشیه ایمنی اضافی.

بالا بردن مقررات منسوخ شده یکی دیگر از موانع است. بسیاری از مقررات محلی سیلپلین دهه ها پیش نوشته شده و منعکس کننده علم به روز شده در شدت بارندگی، افزایش سطح دریا یا افزایش طوفان نیست. اراده سیاسی برای تجدید نظر کدهای منطقه ای می تواند ضعیف باشد، به ویژه هنگامی که آخرین فاجعه عمده سیل سال ها پیش بود.

برخی از شهرداری ها مناطق بیش از حد را تصویب کرده اند که استانداردهای سختگیرانه تر را فقط به مناطق با ویژگی های خطر خاص اعمال می کنند.این مناطق بیش از حد می توانند به راحتی به روز شوند تا کد منطقه منطقه منطقه منطقه ای که پیش بینی می شود تا سازگاری افزایش یافته باشد.برای مثال، یک جامعه ساحلی ممکن است یک منطقه سطح دریا را ایجاد کند که نیاز به تخته آزاد و بافرهای طبیعی اضافی در مناطق پیش بینی شده دارد تا سال 2050 این رویکرد را برای ایجاد کند که بدون تحمیل شرایط فوری در حال حاضر بدون تحمیل شرایط جامعه بدون تحمیل شرایط در حال حاضر بدون اعمال محدودیت های جامعه در حال حاضر.

حقوق مالکیت در مقابل امنیت عمومی

شاید چالش قابل ردیابی در منطقه بندی سیلبلین تعارض بین حقوق مالکیت خصوصی و منافع عمومی در ایمنی و حفاظت از محیط زیست است، هنگامی که یک جامعه مقررات سختگیرانه تر سیل را از کسانی که توسط FEMA مورد نیاز است، اتخاذ می کند، صاحبان اموال ممکن است قوانین جدید را به عنوان مقررات نظارتی به چالش بکشند.(FLT:0Lucas مالک قانونی در برابر مقررات مالی جنوبی است که همه مقررات مراقبت های مالی را تعیین می کند.

دولت های محلی باید خط نازک بین مقررات قانونی قدرت پلیس و اقدامات غیر مجاز را هدایت کنند.تهدید قریب الوقوع برای محکوم کردن انحراف می تواند اصلاحات بلند پروازانه سیلپللین را نشان دهد، برخی از ایالت ها مقرراتی را تصویب کرده اند که به طور واضح از دولت های محلی محافظت می کنند، زمانی که آنها مقررات سیلین مبتنی بر علم را تصویب می کنند، اما عدم اطمینان قانونی همچنان یک مانع عمده است.

صاحبان املاک همچنین با چالش های عملی با بیمه سیل مواجه هستند. سیستم رتبه بندی ریسک NFIP 2.0 که در سال 2021 اجرا شد، از عوامل خطر بیشتری برای تنظیم حق بیمه استفاده می کند. بسیاری از صاحبان خانه در مناطق سیل زده افزایش قابل توجهی را مشاهده کرده اند، که منجر به فشار سیاسی برای کلاه برداری یا گسترش یارانه ها می شود. برخی از صاحبان اموال با دنبال معافیت از مقررات سیل یا به چالش های ناشی از سیل، پاسخ داده اند.

چالش های قانونی و سیاسی در سراسر جوئلی

منطقه بندی ساحلی و سیل در خلاء فدرال، ایالتی و محلی به اشتراک گذاری مسئولیت های همپوشانی، اغلب منجر به درگیری است. قانون مدیریت منطقه ساحلی برای ثبات فدرال فراهم نمی کند، اما دولت ها دارای عرض قابل توجهی در طراحی برنامه های ساحلی خود هستند که مطابق با یک برنامه مدیریت ساحلی ایالتی است که هنوز ممکن است با منطقه منطقه منطقه محلی، یا برعکس توسعه دهندگان، باید حرکت کنند و مجوز تجدید نظر را بگیرند که می تواند سال های تجدید نظر را حل کند.

هماهنگی بین FEMA، سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده، سازمان های زیست محیطی دولتی و ادارات برنامه ریزی محلی می توانند آهسته و پرماجرا باشند. اجازه برای یک پروژه مسکونی در یک سیل می تواند شامل چندین آژانس با الزامات مختلف، ایجاد بار اداری برای صاحبان خانه و توسعه دهندگان به طور یکسان.

فدرالیسم همچنین اجرای قانون آب تمیز و قانون مدیریت منطقه ساحلی نظارت فدرال را پیچیده می کند، اما اختیارات اجرایی اولیه با دولت ها و مناطق محلی باقی می ماند، زمانی که دولت های محلی فاقد منابع یا اراده سیاسی برای اجرای مقررات سیلین هستند، نقض می تواند برای سال ها ادامه یابد. A 2022 تحقیقات توسط اداره پاسخگویی دولت نشان داد که بسیاری از جوامع موفق به اجرای انطباق NFIP نیستند و منجر به تقویت مکانیسم های اجرایی و کمک های فنی می شود.

استراتژی های بازاریابی و دامنه

یک رویکرد حقوقی نوظهور استفاده از دامنه برجسته برای به دست آوردن بارها اموال سیل زده و تبدیل آنها به فضای باز است، این استراتژی، گاهی اوقات توسط برنامه مالی مسکن خطرپذیر FEMA تامین می شود، ساختارهایی را از مناطق با خطر بالا به طور دائمی حذف می کند، با این حال، آن را افزایش می دهد روند قابل توجه و سوالات اموال ممکن است مقاومت به فروش، حتی اگر خانه های آنها بارها آسیب دیده اند تلاش های نوری گسترده تر، حتی باعث کاهش شدید زمین می شود، حتی باعث کاهش شدید، حتی باعث کاهش شدید، حتی ممکن است.

به طور جایگزین، برخی از جوامع برنامه های خرید را تصویب کرده اند که به فروش داوطلبانه متکی هستند، این ها از نظر قانونی کمتر قابل توجه هستند، اما می توانند آهسته تر و گران تر باشند، زیرا صاحبان برای قیمت های بالاتر نگه دارند. چارچوب قانونی برای چنین برنامه هایی به طور گسترده ای متفاوت است؛ ایالت هایی مانند نیوجرسی و کارولینای شمالی قوانین خاصی را برای تسهیل خرید پس از طوفان و طوفان فلورانس توسعه داده اند.

برنامه های خرید همچنین نگرانی های عدالت را افزایش می دهند. مالکان کم درآمد ممکن است تمایلی به شرکت در صورتی نداشته باشند که پیشنهاد خرید منعکس کننده ارزش کامل خانه خود نباشد یا اگر فاقد گزینه های مسکن مقرون به صرفه در مناطق امن تر باشند، برخی جوامع با برنامه های کمک جابجایی جفت شده اند که به ساکنان آواره کمک می کند مسکن جدید پیدا کنند، این خدمات هزینه های برنامه را افزایش می دهد، اما می تواند نتایج برای طراحی آسیب پذیر را بهبود بخشد، استراتژی های عادلانه و قابل دفاع از نظر قانونی، و قابل دفاع از راه حل های منصفانه، و قابل دفاع از راه حل های قابل دفاع از راه حل های قابل دفاع از راه حل های قابل دفاع از راه حل های قابل دفاع از راه حل های قابل اعتماد است.

هماهنگی بین ایالتی و منطقه ای

چالش های منطقه ای ساحلی و سیل اغلب از خطوط دولتی عبور می کنند.آبریزها، حوضه های رودخانه و سیستم های ساحلی به مرزهای سیاسی احترام نمی گذارند. توسعه در یک ایالت می تواند خطر سیل را کاهش دهد یا در سراسر خلیج هماهنگی بین دولت ها ضروری اما دشوار است به دست آوردن خلیج مکزیک و شورای اقیانوس های منطقه ای شمال شرقی نمونه هایی از ابتکارات چند دولتی است که بهترین شیوه های داده ها و مقررات منطقه ای را به اشتراک می گذارند، اما فاقد توافق های چند جانبه هستند.

دولت های محلی در کشورهای مختلف ممکن است استانداردهای متناقضی داشته باشند، ایجاد فشارهای رقابتی. [۱] جامعه ای با مقررات ضعیف سیلپلین ممکن است توسعه را از یک جامعه همسایه با استانداردهای قوی جذب کند، تضعیف انعطاف پذیری منطقه ای. برخی از کشورها تلاش کرده اند با نیاز به سازگاری با برنامه های کاهش خطر منطقه ای، اما اجرای آن نامشروط است. U.] ابزار انعطاف پذیری آب و هوا [۱] [۳]

استراتژی های غلبه بر چالش های زودیینگ

علی رغم مشکلات، بسیاری از جوامع پیشگام رویکردهای نوآورانه هستند که منطقه بندی ساحلی و سیل را سازگارتر و عادلانه تر می کنند.این استراتژی ها سیاست های استفاده از زمین، سرمایه گذاری زیرساخت و مشارکت جامعه را ترکیب می کنند. موفق ترین تلاش ها کسانی هستند که حمایت سیاسی گسترده ای از طریق فرآیندهای شفاف و مزایای اثبات شده ایجاد می کنند.

کد های انعطاف پذیر و Adaptive Zoning

منطقه سازی سنتی Euclidean سفت و سخت است؛ آن را تجویز می کند استفاده های ثابت و ابعاد.کد های منطقه ای انطباق شامل استانداردهای عملکرد و مناطق شناور است که می تواند بر اساس شرایط در حال تغییر تغییر تغییر کند، به عنوان مثال، برخی از شهرداری ها در حال حاضر شامل مناطق پوشش آب و هوا هستند که الزامات اضافی را تحمیل می کنند - مانند افزایش رایگان بورد یا بافرودیت طبیعی - فقط در مناطقی که پیش بینی های افزایش خطر را نشان می دهند.

نوآوری دیگر حقوق توسعه قابل انتقال (TDR) تحت برنامه های TDR، مالکان زمین در سیلبلاست های پرخطر می توانند حقوق توسعه خود را به صاحبان در مناطق پایین تر دریافت کننده ریسک بفروشند، این امر باعث می شود که سیل به عنوان فضای باز در حالی که اجازه می دهد صاحبان برای بازسازی برخی از اختلافات، برنامه های TDR نیاز به ساختار قانونی دقیق و قوی برای اعتبارات، اما قدیمی ترین آنها می توانند خطر برای باز کردن زمین های تجاری، و باز کردن یک کشور از طریق آدا دبیت، و یک برنامه های راه حل قانونی دارند.

کدهای مبتنی بر فرم یک رویکرد سازگار دیگر هستند، به جای جدا کردن استفاده از زمین، کدهای مبتنی بر فرم تنظیم شکل فیزیکی توسعه - ارتفاع، تنظیم و جبهه خیابان - در حالی که اجازه می دهد استفاده های مخلوط در مناطق ساحلی، کدهای مبتنی بر فرم می تواند برای ترویج ساخت و ساز بالا، باز زمین برای عبور سیل، و خیابان های دوستانه عابر پیاده به روز شود، این کد ها می توانند به روز رسانی شوند، به عنوان شرایط تغییر جامع نیاز داشته باشند.

زیرساخت های طبیعی و Green Buffer

راه حل های مبتنی بر طبیعت، مانند بازسازی تالاب ها، دونز و مانگ ها، می توانند محافظت از سیل مقرون به صرفه را در حالی که حفظ توابع اکوسیستم است که نیاز یا تشویق بافرهای طبیعی در حال به دست آوردن کدهای کشش است، برخی از جوامع حفاظت از پوشش های تکراری را تصویب کرده اند که ساخت و ساز و یا زره سخت در یک فاصله خاص از سیستم های دو پیاده رو نیاز به اجرای مقررات زیست محیطی جدید دارند یا توسعه های زیرمجموعه جدید دارند.

و راهنمایی نظارتی گاهی اوقات می تواند با این رویکردها تعارض داشته باشد، اما سازمان های فدرال به طور فزاینده ای نقش ویژگی های طبیعی را اذعان می کنند. سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده هدایت استفاده از ویژگی های مبتنی بر طبیعت در پروژه های مدیریت ریسک را تشویق می کنند.

Zoning همچنین می تواند برای بافرهای طبیعی که از حداقل ساختارهایی تجاوز می کند، نیاز به یک جامعه ساحلی 50 فوتی که به سمت زمین بند بالا از خط لوله جریان بالا است، اندازه گیری شده از خط ساحلی فعلی، به عنوان ساحل خطوط ساحلی، بافر حرکت می کند، ارائه حفاظت مداوم. رولینگ بافر از این نوع نیاز به نظارت قانونی و منظم برای اطمینان از نیاز به آموزش و نظارت بر اموال فنی.

استانداردهای ساختمان سازی Resilient و Incentives

Zoning می تواند انعطاف پذیری را از طریق ترکیبی از ماموریت ها و مشوق ها ترویج کند.برخی از مناطق نیاز به استانداردهای طراحی آب و هوا برای ساخت و ساز جدید دارند، مانند دیوارهای شکستن در سطوح پایین تر، سیستم های مکانیکی بالا و گواهینامه های ضد سیل، برخی دیگر پاداش های تراکم و یا مجوز تسریع برای پروژه هایی که از استانداردهای سیلپلکسلین بالا تجاوز می کنند، این مشوق ها می توانند هزینه های بالاتر ساخت و ساز انعطاف پذیر را جبران کنند، و یا زیرساخت های انعطاف پذیر تر، و یا سیستم های انعطاف پذیر تر، و یا انعطاف پذیر تر کنند.

فراتر از چوب ها و هویج ها، منطقه بندی همچنین می تواند نوع استفاده از زمین مجاز در سیلبلاست ها را تنظیم کند، به عنوان مثال، ممنوع کردن استفاده های مسکونی، اما اجازه می دهد پارک ها، کشاورزی یا پارکینگ خطرات ایمنی زندگی را کاهش دهد در حالی که حفظ یک اندازه گیری از فعالیت های اقتصادی، این رویکرد اغلب با مخالفت قانونی کمتری نسبت به ممنوعیت های توسعه مستقیم مواجه می شود، زیرا هنوز اجازه می دهد برخی از اموال استفاده کنند که تنها سیل را افزایش می دهد، و یا مناطق کاهش دهد.

کدهای ساختمان و کدهای منطقه ای باید برای استراتژی های انعطاف پذیر هماهنگ شوند تا موثر باشند.کد منطقه ای که اجازه می دهد توسعه با چگالی بالا در یک برنامه سیلابی تضعیف شود اگر کد ساختمان فقط به حداقل ارتفاع نیاز داشته باشد، یک کد ساختمان قوی کمتر موثر است اگر کد منطقه ای توسعه در مناطق با ریسک بالا را تشویق کند، برنامه ریزی یکپارچه که هماهنگ کردن استانداردهای استفاده از زمین و ساخت آن است، برخی از جوامع ضروری است که باید بررسی های اولیه را به عنوان مکمل های اولیه در نظر گرفته اند که اطمینان از ریسک کامل است.

مشارکت ذینفعان و برنامه ریزی مناسب

اصلاحات کوچک که اغلب باعث ایجاد خشم و دادخواهی می شوند، ذینفعان واقعی درگیر - از جمله صاحبان املاک، گروه های زیست محیطی، انجمن های تجاری و ملت های قبیله ای - می توانند اعتماد ایجاد کنند و نتایج بهتری را تولید کنند. کارگاه های عمومی، پرکارها و پورتال های آنلاین می توانند ورودی را در مورد مبادلات تجاری جمع آوری کنند.این به ویژه برای جوامع عدالت زیست محیطی مهم است که اغلب به دلیل توسعه استراتژی های تاریخی سیل و سرمایه گذاری در توسعه سرمایه گذاری گسترده نیواورلئان، در حال توسعه سرمایه گذاری گسترده، ریسک های پیشرو در توسعه سرمایه گذاری گسترده.

استراتژی های متمرکز بر عدالت شامل ارائه کمک های فنی به صاحبان کم درآمد برای عقب نشینی، اطمینان از اینکه تغییرات منطقه ای ساکنان را از بین نمی برد و ارائه برنامه های کمک رسانی جابجایی (FLT:0) ابزار انعطاف پذیری آب و هوا ایالات متحده [FLT 1] منابع را برای ادغام عدالت در برنامه ریزی فراهم می کند، برخی از جوامع کمیته های انعطاف پذیری را برای اطمینان از اینکه جمعیت های بالقوه برای بررسی این تغییرات پیشنهاد می کنند، ایجاد کرده اند.

دسترسی به زبان یکی دیگر از اجزای مهم برنامه ریزی عادلانه است. اطلاع رسانی های زودیینگ و شنوایی عمومی باید در چندین زبان در دسترس باشد و خدمات ترجمه باید در طول جلسات ارائه شود. جوامع با جمعیت مهاجر بزرگ ممکن است نیاز به انجام مشارکت از طریق سازمان های جامعه به جای تکیه بر کانال های رسمی داشته باشند.

راهنمایی های آینده و نوآوری های نهادی

آینده منطقه بندی ساحلی و سیل احتمالا شامل اصلاحات نهادی است که به علل ریشه اصطکاک قانونی و سیاست رسیدگی می کند.یک جهت امیدوار کننده، هماهنگ سازی سهولت های نورد یا مناطق عقب نشینی مدیریت شده است، این ابزار قانونی تشخیص می دهد که سواحل مهاجرت می کنند و دفاع سخت مانند جلبک دریایی نمی تواند دریا را به طور نامحدود نگه دارد.

توسعه دیگر به رسمیت شناختن رو به رشد سیل آب زیرزمینی و حوادث سیل ترکیب است - نه تنها افزایش طوفان یا سیل رودخانه ای - کدهای Zoning که تنها به یک نوع سیل ممکن است جوامع آسیب پذیر را ترک کند، به روز رسانی سیل که شامل نقشه برداری های plunch، Fluwal و منابع ساحلی با هم نیاز به هماهنگی متقابل بخش بین مهندسان، هیدرولوژیست ها و برنامه ریزان است.

اصلاحات بازار بیمه همچنین نوآوری منطقه ای را هدایت می کند، زیرا بیمه گران خصوصی از بازارهای پرخطر و حق بیمه NFIP عقب نشینی می کنند، ارزش های املاک در مناطق سیلپلین کاهش می یابد، این فشار بازار می تواند بازهای سیاسی برای اصلاحات منطقه ای ایجاد کند که قبلا غیر قابل تصور بوده است، برخی از جوامع در حال بررسی منطقه بندی ریسک هستند که روابط مجاز به دسترسی به دسترسی به بیمه هستند.

اصلاحات قانونی و دولتی-Level

قانونگذاران دولتی به طور فزاینده ای برای روشن کردن اختیارات دولت محلی برای اتخاذ استانداردهای دقیق سیلپلین در کالیفرنیا گام می گذارند، به عنوان مثال، قانون ساحلی کالیفرنیا نیاز به برنامه های ساحلی محلی دارد تا از افزایش سطح دریا جلوگیری کند. فلوریدا، پس از تکرار حوادث طوفان، قوانینی را تصویب کرده است که نیاز به افشای خطر سیل در معاملات املاک و مستغلات دارد.این اقدامات سطح دولتی می تواند دولت های محلی را از برخی از ادعاهای تنظیم مقررات قانونی برای محدود کردن مقررات، و محدودیت های محلی، و همچنین مقررات محدودیت های اداری را محافظت کند.

دادگاه ها همچنین در حال شکل دادن به چشم انداز هستند.یک مورد قابل توجه وزارت ساحلی محیط زیست v. Wicomico County است که در آن امتناع دولت از اجازه دادن به یک خط ساحلی ساختاری تثبیت شده بر اساس تاثیر مضر بر تالاب ها حفظ شد، چنین قوانینی به رد مجوزهایی که آسیب طبیعی خواهد زد، تقویت چارچوب امن سازی فدرال، باقی مانده است.

برخی از محققان قانونی یک استاندارد منطقه ای ملی برای سیلپلکسلین ها پیشنهاد کرده اند که حداقل الزامات را تعیین می کنند در حالی که اجازه می دهد کشورها و محلی ها از آنها تجاوز کنند، چنین استانداردی می تواند رقابت بین دولتی را کاهش دهد و یک پایه یکنواخت برای مدیریت ریسک سیل فراهم کند، با این حال، مقررات استفاده از زمین فدرال با حمایت از حمایت های فنی و فنی فدرال، پشتیبانی می شود.

نتیجه گیری

قوانین کوچک در مناطق ساحلی و سیل در نقطه ضعف استفاده از زمین، سازگاری آب و هوا، حقوق مالکیت و امنیت عمومی قرار دارند: چالش های قدیمی، خطرات قانونی، درگیری های بین دولتی و نگرانی های عدالت و عدالت در جوامعی که شامل یک منطقه بندی سازگار، فرآیندهای ذینفع، و نوآوری قانونی هستند، یک مسیر به سوی انعطاف پذیری است.