درک چالش های تصمیم گیری پزشکی خانواده

هنگامی که یک عضو خانواده به ناتوانی در امور پزشکی فوری نیاز دارد، اختلافات میان بستگان در مورد انتخاب های درمانی می تواند به سرعت افزایش یابد.این اختلافات اغلب ناشی از ارزش های مختلف، باورهای مذهبی یا سوء تفاهم در مورد آنچه بیمار می خواست، بدون چارچوب قانونی روشن، چنین درگیری ها می تواند به تأخیر بیفتد، تروما عاطفی، و افشای خانواده ها برای تشخیص هزینه های قانونی برای حل و حل این اختلافات ضروری بیمار است.

اختیارات تصمیم گیری پزشکی صرفاً مسئله ای نیست که با صدای بلندترین قوانین در هر ایالت، سلسله مراتب تصمیم گیرندگان را ایجاد کند، که معمولاً با یک عامل مراقبت های بهداشتی قانونی تعیین شده شروع می شود، سپس به همسران، کودکان بزرگسال، والدین و خواهر و برادرها منتقل می شود، زمانی که این قوانین پیش فرض مشخص یا مورد مناقشه نیستند، مداخله قانونی ممکن است اجتناب ناپذیر شود.

چارچوب حقوقی که تصمیمات پزشکی را اداره می کند

قانون تصمیم گیری مراقبت های بهداشتی در چندین ابزار حقوقی کلیدی قرار دارد: دستورالعمل های پیش رو، قدرت های بادوام وکیل برای مراقبت های بهداشتی، نگهبان و محافظه کار هر کدام یک از اهداف متمایز را ارائه می دهند و الزامات قانونی خاصی را که توسط صلاحیت قضایی متفاوت است، با آگاهی از اینکه برای وضعیت شما اعمال می شود، اولین گام برای حل یک اختلاف است.

دستورالعمل های پیشرفته و اراده های زندگی

دستورالعمل پیش رو یک سند قانونی است که به فرد اجازه می دهد ترجیحات خود را برای درمان پزشکی قبل از ناتوانی در عمل اعلام کند. A زندگی خواهد کرد به طور معمول به مراقبت های پایان زندگی پایان می دهد، مانند اینکه آیا به ادامه حمایت از زندگی و یا تغذیه مصنوعی ادامه می دهد، این اسناد به طور قانونی در تمام 50 ایالت ها الزام آور است، اگرچه اختلافات رسمی خاص اغلب هنگامی که اعضای خانواده ادعا می کنند که بیمار در حال حاضر یا خواسته های فعلی آن را امضا نمی کنند.

موسسه ملی پیری راهنماهای خاص دولتی برای ایجاد دستورالعمل های پیش رو معتبر را فراهم می کند.خانواده ها باید اطمینان حاصل کنند که هر دستورالعمل پیش از پیش با توجه به قوانین محلی دیده و نا امید شده است، زیرا حتی خطاهای رویه ای کوچک نیز می تواند منجر به اعتبار مورد مناقشه در دادگاه شود.

قدرت وکیل مدافع بهداشت (HCPOA)

قدرت مراقبت های بهداشتی وکیل کسی را طراحی می کند - اغلب به عنوان یک عامل مراقبت های بهداشتی - برای تصمیم گیری های پزشکی اگر بیمار قادر به انجام این کار نیست، بر خلاف یک اراده زندگی، HCPOA طیف گسترده ای از درمان ها را فراتر از مراقبت های پایان زندگی شخصی، حتی زمانی که اعضای خانواده مجاز به تصمیم گیری مشابه هستند، پوشش می دهد و این سند می تواند توسط مدیر در هر زمان لغو شود در حالی که افراد واجد شرایط قانونی هستند، حتی اگر آنها معتقدند که تصمیم گیری های مشابه دارند.

اگر HCPOA وجود داشته باشد، نماینده تعیین شده اولویتی بر تمام اعضای خانواده دیگر دارد مگر اینکه عامل در ایمان بد یا خارج از محدوده اختیارات خود عمل کند. دادگاه ها به ندرت یک HCPOA را بدون شواهد قانع کننده از سوء استفاده یا تعارض منافع، لغو می کنند.

نگهبان و محافظ

هنگامی که هیچ دستورالعمل پیش رو یا HCPOA وجود ندارد، یا هنگامی که نماینده تعیین شده در دسترس نیست یا ناتوان است، اعضای خانواده ممکن است نیاز به دنبال حمایت از خود داشته باشند. A guardian توسط دادگاه منصوب می شود تا نقش های شخصی و پزشکی را برای فرد ناتوان کننده در حال انجام دهد.

اختلافات مربوط به نظارت در میان پرماجراترین درگیری های پزشکی خانواده است، زیرا آنها به طور موثر بیمار را از استقلال قانونی دور می کنند، دادگاه حداقل جایگزین محدود را اولویت بندی می کند، به این معنی که نگهبان آخرین راه حل است. خانواده ها باید قبل از ثبت یک درخواست برای نظارت، موافقت نامه های داوطلبانه یا غیر مستقیم را امتحان کنند.

رویکرد گام به گام برای حل اختلافات پزشکی

قطعنامه قانونی همیشه باید آخرین راه حل باشد، اکثر خانواده ها می توانند با پیروی از یک رویکرد ساختار یافته و تشدید شده که به همه طرف ها احترام می گذارد و در عین حال بهترین منافع بیمار را در خود جای می دهد.

مرحله 1: تسهیل ارتباطات باز با همه طرف ها

قبل از هر اقدام قانونی، جمع آوری تمام اعضای خانواده درگیر و ارائه دهنده مراقبت های اولیه بیمار و یا حضور در پزشک. A جلسه برنامه ریزی شده با تیم پزشکی می تواند پیش آگهی بیمار، گزینه های درمان و نتایج احتمالی هر انتخاب را روشن کند.

در طول این مکالمه، هر عضو خانواده باید فرصتی برای ابراز نگرانی بدون وقفه داشته باشد. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند واقعیت پزشکی را به صورت خنثی توضیح دهد، نوشتن ترجیحات بیان شده بیمار مفید است، اگر هر کدام، و به اشتراک گذاشتن آنها با گروه.هدف این است که بدون مداخله خارج به توافق برسند.

مرحله دوم: استفاده از میانجیگری یا مشاوره خانوادگی

اگر ارتباطات مستقیم شکست بخورد، میانجیگری حرفه ای گام بعدی منطقی است - معمولا یک کارمند اجتماعی، درمانگر یا وکیل آموزش دیده در حل تعارض - می تواند خانواده را به سمت یک برنامه قابل قبول متقابل هدایت کند. میانجیگری محرمانه، غیر الزام آور و به طور قابل توجهی کمتر از دادرسی است.

مشاوران خانواده یا معاونان همچنین می توانند به زمانی که ارزش های مذهبی یا فرهنگی در ریشه اختلاف هستند، کمک کنند. بخش حل اختلافات انجمن بار آمریکا دایرکتوری از واسطه های واجد شرایط را که در درگیری های مراقبت های بهداشتی تخصص دارند، بالا است.

مرحله 3: با یک وکیل مراقبت بهداشتی مشورت کنید

هنگامی که میانجیگری شکست می خورد یا وقتی حقوق قانونی مشخص نیست، با وکیلی مشورت کنید که متخصص قوانین قدیمی، قانون معلولیت یا تصمیم گیری مراقبت های بهداشتی است.یک وکیل می تواند اسناد موجود را بررسی کند، قوانین دولتی مربوطه را توضیح دهد و در مورد نقاط قوت و ضعف موقعیت هر حزب توصیه کند.این مرحله اغلب مشخص می کند که کدام عضو خانواده دارای اختیارات قانونی برای تصمیم گیری است که می تواند بدون تشدید تنش، حل شود.

یک وکیل همچنین می تواند به پیش نویس یک درخواست برای حمایت یا به چالش کشیدن HCPOA موجود در صورتی که شواهدی از سوء استفاده وجود دارد، کمک کند، هزینه مشاوره در مقایسه با هزینه دادرسی کامل کم است و ارزیابی واقع بینانه از نتیجه دادگاه احتمالی را فراهم می کند.

مرحله 4: کمیته اخلاق بیمارستان را درگیر کنید

اکثر بیمارستان های معتبر دارای کمیته اخلاقی متشکل از پزشکان، پرستاران، مددکاران اجتماعی، وکلا و وکلای دادگستری هستند.این کمیته می تواند این پرونده را بررسی کند، از همه طرف ها بشنود و توصیه غیر الزام آور را صادر کند.

در برخی از ایالت ها، دخالت کمیته اخلاق پیش شرط قبل از بیمارستان می تواند دادگاه را برای یک دستور قضایی درخواست کند، این مرحله به ویژه هنگامی مفید است که اختلاف نظر در مورد حبس یا عقب نشینی از درمان حبس ابد باشد.

مرحله پنجم: یک دادخواست قانونی را بخوانید

اگر تمام گزینه های دیگر خسته شده باشند، یک عضو خانواده یا ارائه دهنده خدمات بهداشتی ممکن است یک درخواست را با دادگاه های خانوادگی یا دادگاه مشترک ثبت کند.

  • تجاوز به نگهبان یا محافظ؛ [FLT 1] برای تعیین تصمیم گیرنده قانونی برای بیمار ناتوان کننده.
  • تجاوز به چالش کشیدن HCPOA برای حذف یک عامل که در برابر منافع بیمار عمل می کند.
  • تجاوز به دادگاه در مورد درمان خاص پزشکی: [به عنوان مثال، سفارش حمایت از زندگی برای ادامه یا پس انداز.

درخواست یک جلسه رسمی را تحریک می کند که در آن شواهد ارائه می شود. دادگاه یک آگهی سرپرست را تعیین می کند – اغلب یک وکیل یا مددکار اجتماعی – برای بررسی و گزارش در مورد بهترین منافع بیمار، این فرآیند می تواند هفته ها یا ماه ها طول بکشد، در حالی که وضعیت بیمار ممکن است بدتر شود، بنابراین، بسیار مهم است که تمام گزینه های کمتر شکل گیری شده را دنبال کنید.

آنچه در دادگاه اتفاق می افتد

هنگامی که یک درخواست ثبت می شود، دادگاه جلسه استماع را تنظیم می کند - به طور معمول بیمار (در صورت امکان حضور)، سرپرست پیشنهادی، عامل HCPOA، کودکان بزرگسال، همسر و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی - باید مطلع شود. دادگاه ممکن است دستور موقت قبل از شنیدن کامل برای تثبیت وضعیت، مانند منصوب کردن یک سرپرست موقت یا مراقبت های پزشکی خاص صادر شود.

در طول جلسه دادرسی، قاضی شواهد کتبی، از جمله سوابق پزشکی، دستورالعمل های پیش رو، شهادت شاهدان و گزارش نگهبان را بررسی می کند. استاندارد اثبات معمولاً "شواهد روشن و قانع کننده" است که بالاتر از استاندارد مدنی "پیشگیری از شواهد" است، اما کمتر از "برخلاف معقول" جنایی است.

  1. [در این باره]، [و] [از بیمار خواسته شده است: [[۱]] هر گونه اظهارات روشن در حالی که شایسته است، وزن زیادی به دست می آید.
  2. بهترین منافع بیمار: [FLT 1] حتی اگر خواسته های خاص ناشناخته باشد، دادگاه در نظر خواهد گرفت که چه فرد معقولی انتخاب، تعادل درد، رنج و کیفیت زندگی.
  3. کمترین گزینه محدود کننده: [FLT 1] دادگاه ها راه حل هایی را ترجیح می دهند که تا حد امکان خودمختاری بیمار را حفظ می کنند.

اگر دادگاه متوجه شود که بیمار ناتوان است و هیچ دستورالعمل پیشقدم معتبری وجود ندارد، سرپرست را منصوب می کند. سرپرست ممکن است عضو خانواده، سرپرست حرفه ای یا حتی یک سازمان عمومی باشد اگر هیچ نسبی مناسب در دسترس نباشد. دادگاه صلاحیت مداوم برای تغییر یا خاتمه دادن به مراقبت را حفظ می کند اگر شرایط بیمار تغییر کند.

محافظت از حقوق بیمار در طول فرآیند

اختلافات حقوقی به راحتی می تواند ترجیحات خود بیمار را تحت تاثیر قرار دهد تا از این حقوق، خانواده ها و وکلا محافظت کند و بر استقلال بیمار متمرکز شود.

نقش یک ویل و درمان Proxy

اگر بیمار قبل از اینکه ناتوان شود، یک پروکسی زندگی معتبر یا مراقبت های بهداشتی را اجرا کند، این سند شواهد اولیه از خواسته های آنها است. دادگاه ها به ندرت چنین اسناد را نادیده می گیرند مگر اینکه شواهد روشنی از تقلب، نفوذ غیر عمدی یا تغییر در شرایط بیمار وجود داشته باشد که دستورالعمل را در خانواده های قابل اجرا ایجاد کند که با دستورالعمل مخالف هستند می توانند اعتبار آن را به چالش بکشند، اما آنها یک اثبات سنگین دارند.

به عنوان مثال، اگر بیمار یک زندگی را امضا کند، حمایت از زندگی را رد می کند، اما اعضای خانواده اصرار دارند که به ادامه درمان ادامه دهند، دادگاه معمولاً سند را حفظ می کند مگر اینکه شواهدی وجود داشته باشد که بیمار در زمان امضای آن صلاحیت ندارد یا به درستی ثبت شده باشد.

HIPAA و بیمار حریم خصوصی

در طول یک بحث، دسترسی به سوابق پزشکی می تواند به یک نقطه عطف تبدیل شود.قانون دسترسی بیمه بهداشت و پاسخگویی (HIPAA) به بیمار حق کنترل که اطلاعات بهداشتی محافظت شده خود را می بیند را می دهد.اگر هیچ HCPOA یا سرپرست وجود ندارد، HIPAA اجازه می دهد تا ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی را به اشتراک بگذارند تا اطلاعات مربوط به اعضای خانواده در مراقبت از بیمار را به اشتراک بگذارند، اما آنها ملزم به آزاد کردن شرایط دادگاه نیستند.

خانواده ها باید درک کنند که انطباق HIPAA بهانه ای برای نگه داشتن اطلاعات از یک عامل مجاز قانونی نیست.یک عامل با HCPOA معتبر دسترسی مشابهی به سوابق پزشکی دارد زیرا بیمار می تواند به اشتباه بیمارستان دسترسی داشته باشد و شکایتی را با دفتر حقوق مدنی ثبت کند.

ملاحظات اخلاقی و صدای بیمار

فراتر از الزامات قانونی، اصول اخلاقی می خواهند که صدای بیمار شنیده شود، اگر بیمار هنوز هم بتواند ارتباط برقرار کند – حتی به طور متناوب – خواسته های فعلی آنها باید مورد احترام قرار گیرد، زیرا یک حقیقت ادعا می کند که بیمار "می خواهد" را می داند، در حالی که یک جناح دیگر مخالف است.

خانواده ها همچنین باید از مسائل صلاحیت فرهنگی آگاه باشند، برخی جوامع ارزش بالایی در تصمیم گیری جمعی دارند، جایی که یک عضو ارشد خانواده یا رهبر مذهبی دارای اقتدار است، در حالی که قانون ممکن است این آداب و رسوم را تشخیص ندهد، حساسیت به هنجارهای فرهنگی می تواند مانع از جنگ های قانونی غیر ضروری شود.

گام های عملی برای جلوگیری از اختلافات حقوقی Al Together

پیشگیری از خانواده ها می تواند اقدامات پیشگیرانه ای را تا زمانی که بحران پزشکی رخ دهد، انجام دهد:

  • مکالمات خانوادگی را باز کنید: در مورد ترجیحات، ارزش ها و اهداف درمان در طول گردهمایی های روزمره خانواده، نه در یک اتاق انتظار بیمارستان بحث کنید.
  • دستورالعمل های پیش رو زود هنگام: هر عضو خانواده بالغ یک اراده زنده و HCPOA را تکمیل کنید و نسخه های قابل دسترس را برای همه احزاب مربوطه نگه دارید.
  • یک عامل مراقبت های بهداشتی عاقلانه را انتخاب کنید: کسی را انتخاب کنید که به خواسته های شما افتخار کند، نه لزوماً فردی با قوی ترین نظرات.
  • اسناد به روز رسانی به طور منظم: دستورالعمل های پیش رو بازدید هر چند سال یا پس از تغییرات عمده زندگی مانند طلاق، مرگ همسر یا تشخیص جدید.
  • پزشکان مراقبت های اولیه را درگیر کنید: از پزشک خود بخواهید که ترجیحات خود را در سوابق پزشکی که وزن در دادگاه دارد، ثبت کند.

حتی با این اقدامات احتیاطی، اختلافات ممکن است هنوز هم بوجود آید، خانواده ها باید به یاد داشته باشند که هدف نهایی این نیست که یک استدلال قانونی را به دست آورد، بلکه اطمینان حاصل کنند که بیمار مراقبت هایی را که با ارزش های آنها هماهنگ است، دریافت می کند.

وقتی به دادگاه صعود می کنیم و وقتی به عقب برمی گردیم

هر گونه اختلاف نظر، مانع از فرار از منابع مالی، روابط سویه و تاخیر در مراقبت های پزشکی می شود.خانواده ها باید از خود بپرسند که آیا بحث واقعا در مورد بهترین منافع بیمار یا در مورد درگیری های شخصی حل نشده است.

دادگاه ها همچنین به طور فزاینده ای از روش های حل اختلاف جایگزین (ADR) مانند هیبرید های میانجی گری استفاده می کنند، برخی از ایالت ها نیاز به خانواده برای تلاش برای ADR قبل از شنیدن یک جلسه دارند، حتی زمانی که دادگاه اجتناب ناپذیر است، روند می تواند با استخدام یک وکیل با تجربه در قانون مراقبت های بهداشتی و با ارائه شواهد روشن و منظم از خواسته های بیمار تسریع شود.

نتیجه گیری

گام های قانونی برای حل اختلافات پزشکی خانوادگی دقیقاً وجود دارد، زیرا این شرایط به لحاظ عاطفی به دلیل گفتگو های غیررسمی تا رسیدگی های نظارت کامل، هر گزینه دارای مزایای و خطرات متمایز است. مهمترین اصل، خودمختاری و رفاه بیمار را حفظ می کند.

هنگامی که همه چیز شکست می خورد، سیستم قضایی یک مسیر ساختار یافته برای تصمیم گیری الزام آور فراهم می کند، اما بهترین نتیجه همیشه یکی از مواردی است که خانواده ها قبل از رسیدن به یک بحران پزشکی، زمینه مشترکی را پیدا می کنند.