ملاحظات حقوقی برای حوادث در حل حمل و نقل عمومی

درک مسئولیت در حوادث حمل و نقل عمومی

حوادث مربوط به اتوبوس، قطارها، مترو و دیگر اشکال حمل و نقل عمومی، چالش های قانونی متمایز در مقایسه با برخورد های استاندارد خودرو را نشان می دهد.این پیچیدگی ناشی از دخالت نهادهای دولتی، اپراتورهای خصوصی تنظیم شده و چندین نقطه بالقوه از خطا است که قربانیان اغلب با یک پیچ و خم از اقدامات قانونی، ثبت مهلت ها و موانع رویه ای که در موارد آسیب شخصی معمولی اعمال نمی شود، ارائه یک مقاله جامع از آسیب های حمل و نقل عمومی، ارائه می دهد.

هنگامی که یک وسیله نقلیه حمل و نقل عمومی در یک تصادف درگیر است، سوال اینکه چه کسی مسئولیت را به ندرت ساده می کند، بر خلاف برخورد بین دو اتومبیل خصوصی، که در آن خطا اغلب به یک راننده اختصاص داده می شود، حوادث حمل و نقل ممکن است شامل اپراتور، آژانس حمل و نقل، پیمانکار تعمیر و نگهداری، تولید کننده خودرو، یا حتی یک نهاد دولتی مسئول جاده یا شرایط تعیین کننده نیاز به تحقیقات کامل در مورد شرایط خاص از جمله آموزش و شرایط تعمیر و نگهداری، از جمله سیاست های تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری خودرو، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و یا حتی یک ماشین آلات، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری، تعمیر و یا حتی یک عامل.

عدم صلاحیت و وظیفه مراقبت

اپراتورهای حمل و نقل عمومی به مسافران و دیگر کاربران جاده ای مسئولیت مراقبت های بالا را دارند.این تعهد قانونی به آنها نیاز دارد تا با خیال راحت وسایل نقلیه را اجرا کنند، تجهیزات را به درستی حفظ کنند و کارکنان را به طور مناسب آموزش دهند.هنگامی که یک آژانس حمل و نقل یا کارکنان آن قادر به پاسخگویی به این استاندارد نیستند، ممکن است نمونه های رایج از غفلت در حوادث حمل و نقل عمومی پیدا شود:

(فَلَهُمَهُمَهُمَهُمَهُمَهُمَهُمَهُمَهُوا وَهُمَهُوا بِهَهُمَهُمَهُمْهُمَهُمَهُمَهُمَهُمَهُوا مَهُمَهُمَهُوَهُوا مَهُوَهُوَهُوا مَهُوا مَهُمْهُوا مَهُمْهُمَهُمْهُمْهُمْهُوَهُوَهُوَهُمْهُمَهُوا مَهُمَهُوا مَهُوَهُمَهُمَهُوَهُوا مَهُوَهُمَهُوَهُوَهُمَهُوَهُوَهُوَهُوَهُوَهُوَهُو
نگهداری وسایل نقلیه [FLT 1] منجر به خرابی های ترمز، ضربه های لاستیک یا خرابی های مکانیکی می شود.
برنامه های آموزشی که اپراتورهای را برای شرایط اضطراری آماده نمی کند.
طراحی مسیر امن [FLT 1 ] یا عدم موفقیت در رسیدگی به خطرات شناخته شده مانند منحنی تیز یا عبور ضعیف مشخص شده است.
برای اجرای سیاست های ایمنی [FLT 1] در مورد رفتار مسافر یا عملیات خودرو.

ایجاد غفلت نیاز به اثبات این دارد که اپراتور حمل و نقل وظیفه مراقبت خود را نقض کرده و این نقض به طور مستقیم باعث تصادف و آسیب های ناشی از آن می شود.این معمولا شامل جمع آوری log های تعمیر و نگهداری، سوابق اپراتور، فیلم های نظارتی و شهادت کارشناسان از متخصصان تصادف یا مهندسان ایمنی حمل و نقل است.

مسئولیت و مسئولیت کارفرمایان

تحت دکترین قانونی مسئولیت برتر ، آژانس های حمل و نقل به طور معمول مسئول اعمال بی پروا از کارکنان خود را در محدوده اشتغال متعهد شده است، این بدان معنی است که اگر یک راننده اتوبوس یک تصادف در حالی که در وظیفه، آژانس حمل و نقل می تواند مسئول خسارت های ناشی از نتیجه، حتی اگر سازمان کار غیر قابل قبول به عنوان یک رفتار غیر قابل قبول، اگر هیچ چیز در عمل نیست.

برای پیمانکاران مستقل، وضعیت متفاوت است. بسیاری از آژانس های حمل و نقل با شرکت های خصوصی برای انجام برخی از مسیرهای خاص و یا ارائه خدمات تعمیر و نگهداری، اگر یک پیمانکار مستقل باعث یک تصادف شود، آژانس حمل و نقل ممکن است به طور خودکار مسئول ادعاهای مربوط به پیمانکار به طور مستقیم، اضافه کردن لایه دیگری از پیچیدگی به مورد است.

مسئولیت های شخص ثالث

همه حوادث حمل و نقل عمومی توسط اپراتور حمل و نقل و یا آژانس ایجاد نمی شود. طرف های سوم ممکن است مسئولیت کامل برای یک تصادف را به اشتراک بگذارند یا به آنها مسئولیت کامل بدهند.

[در این میان] دیگر رانندگان [از این طریق] که با اتوبوس، قطار یا واگن برخورد می کنند، به یکدیگر برخورد می کنند.
از جمله سواران یا دوچرخه سواران [FLT 1] که باعث یک تصادف از طریق رفتار بی پروا.
[در این هنگام] [و یا] تولیدکنندگان یا قطعات [[FLT1] هنگامی که یک نقص به سقوط کمک کرد، مانند ترمزهای معیوب یا چرخ های معیوب.
نهادهای دولتی مسئول طراحی جاده، سیگنال های ترافیکی، نشانه گذاری یا نگهداری پیگیری.
[[۱] [۱۰] [۱] [۱۰] [۱] [۱]] برای انجام کار تعمیر و نگهداری یا ساخت و ساز در زیرساخت های حمل و نقل استخدام شد.

شناسایی همه طرف های بالقوه در اوایل ضروری است زیرا هر کدام ممکن است سیاست های بیمه، دفاع قانونی و مهلت های ثبت ادعای را داشته باشند.یک تحقیق جامع می تواند منابع متعدد جبران خسارت را آشکار کند و احتمال بازگشت کامل و منصفانه قربانیان را افزایش دهد.

حمایت های دولت و دولت

یکی از مهمترین موانع در پرونده های حمل و نقل عمومی دکترین ایمنی بیش از حد است این اصل قانونی از لحاظ تاریخی محافظت نهادهای دولتی بدون رضایت خود را در حالی که اکثر حوزه های قضایی می توانند ایمنی را به برخی از حد، محدودیت های قابل توجه باقی مانده است.

حتی در حوزه قضایی که اجازه می دهد پرونده های قضایی علیه سازمان های حمل و نقل دولتی، الزامات سختگیرانه اعمال شود، قربانیان باید قوانین خاصی را دنبال کنند که در موارد مربوط به احزاب خصوصی اعمال نمی شود.این الزامات برای اطلاع رسانی به نهادهای دولتی از ادعاهای بالقوه و فرصتی برای بررسی شواهد از دست رفته یا شاهدان در دسترس نیست.

الزامات توجه

بسیاری از ایالت ها نیاز به ثبت یک اطلاع رسمی از ادعای آژانس دولتی در یک پنجره کوتاه مدت دارند، اغلب 30 تا 90 روز پس از تصادف، این اطلاع باید شامل اطلاعات خاص در مورد تصادف، آسیب های پایدار و میزان جبران خسارت به دنبال ثبت نام در پرونده به موقع و کامل اطلاع رسانی می تواند منجر به از دست دادن دائمی حق شکایت، صرف نظر از اینکه چگونه قوی پرونده ممکن است به شدت توصیه شده است یک وکیل حمل و نقل عمومی بلافاصله پس از دریافت قربانیان تعجب.

آسیب های Caps

حتی هنگامی که یک قربانی با موفقیت بر ایمنی حاکمیت غلبه کند، ممکن است با کلاه های قانونی در مورد میزان جبران خسارتی که می توانند بهبود یابند، مواجه شوند.این کلاه ها به طور گسترده ای توسط حوزه قضایی متفاوت هستند، برخی از ایالت ها خسارت های کامل علیه نهادهای دولتی را به مقدار مشخصی از دلار، مانند ۵۰۰۰۰۰ دلار یا ۱ میلیون دلار، صرف نظر از زیان های واقعی، محدود می کنند.

انواع حوادث حمل و نقل عمومی

مسائل حقوقی درگیر در یک تصادف حمل و نقل عمومی می تواند بسته به نوع وسیله نقلیه و شرایط سقوط متفاوت باشد.هر حالت حمل و نقل خطرات منحصر به فرد و چارچوب های نظارتی را نشان می دهد که بر چگونگی تعیین مسئولیت و جبران خسارت تاثیر می گذارد.

تصادف اتوبوس

تصادفات اتوبوس یکی از رایج ترین انواع برخورد حمل و نقل عمومی است. اتوبوس های شهری، اتوبوس های مدرسه و مربیان بین شهری همه تحت مقررات مختلف عمل می کنند، اما حوادث قانونی مشترک را به اشتراک می گذارند. تصادف اتوبوس ممکن است ناشی از خستگی راننده، خرابی مکانیکی، شرایط آب و هوایی نامطلوب یا برخورد با سایر وسایل نقلیه باشد، زیرا حمل و نقل بسیاری از مسافران، یک تصادف می تواند منجر به ادعاهای متعدد آسیب شود، هر یک ارزیابی شخصی (F) که به طور خاص حفظ اطلاعات حمل و یا نادیده گرفتن اطلاعات حمل و نقل می تواند از آن جلوگیری کند.

مسافران اتوبوس که در یک تصادف مجروح شده اند باید فوراً به دنبال مراقبت پزشکی باشند، حتی اگر آسیب ها جزئی به نظر برسد، علائم تأخیر افتاده در موارد تصادف رایج هستند و یک ارزیابی پزشکی سریع رکوردی ایجاد می کند که آسیب های مربوط به سقوط را به مسافران نیز باید شماره مسیر اتوبوس، نام آژانس و اطلاعات تماس برای هر عکس از صحنه، اتوبوس و صدمات قابل مشاهده را به دست آورد.

حوادث قطار و نور ریل

حوادث قطار و نور ریلی اغلب شامل صدمات فاجعه بار به دلیل اندازه و سرعت وسایل نقلیه می شود.این موارد توسط ترکیبی از قانون ایالتی و مقررات فدرال، از جمله کسانی که توسط اداره راه آهن فدرال (FRA) اداره می شوند، اداره راه آهن (FLT 1) اداره می شود.[۱۰] مسئولیت ممکن است شرکت راه آهن، پیگیری مالک، اپراتور قطار یا تجهیزات حمل و نقل را به عنوان یک سیگنال هشدار دهنده دیگر اضافه کند.

مسافران راه آهن که در یک تصادف مجروح شده اند با مهلت های سخت و قوانین قانونی منحصر به فرد مواجه هستند.در برخی موارد، ادعاهای مربوط به راه آهن توسط قوانین فدرال اداره می شود که قوانین ایالتی را پیش فرض می کنند و نیاز به دانش تخصصی قانونی دارند، به ویژه در حوادث قطار بسیار مهم است زیرا صحنه فیزیکی ممکن است به سرعت توسط پاسخ دهندگان اورژانس و محققان تغییر کند.

حوادث مترو و مترو

سیستم های مترو و مترو چالش های قانونی خود را دارند. تصادف در تونل های زیرزمینی ممکن است شامل سقوط پلت فرم، برخورد قطار، آتش سوزی، یا خطرات الکتریکی باشد. تعیین علت یک تصادف مترو اغلب نیازمند تجزیه و تحلیل سیستم های مکانیکی پیچیده و پروتکل های عملیاتی است، بسیاری از سیستم های مترو توسط مقامات بزرگ دولتی که قوانین خود را برای ثبت نام دارند، به طور جداگانه از روش های قربانیان دولتی، باید بدانند که اطلاعات لازم برای تحقیقات مربوط به نفوذ مستقل را محدود می کنند، به تحقیقات مربوط به تحقیقات مربوط به اطلاعات مربوط به نفوذ آن را به آن را به آن را به آنها می کنند.

حقوق قانونی قربانیان

قربانیان حوادث حمل و نقل عمومی حق دارند غرامت را برای ضررهای خود دریافت کنند، اما این روند اغلب پیچیده تر از موارد آسیب شخصی استاندارد است. درک انواع جبران خسارت موجود و مراحل مورد نیاز برای پیگیری یک ادعا برای محافظت از این حقوق ضروری است.

انواع جبران خسارت های موجود

جبران خسارت در پرونده های حمل و نقل عمومی به دو دسته اصلی کاهش می یابد: خسارت های اقتصادی و خسارت های غیر اقتصادی، زیان های مالی ملموس را پوشش می دهد، از جمله:

هزینه های پزشکی برای بستری شدن در بیمارستان، جراحی، توانبخشی، داروها و نیازهای مراقبت های آینده.
[در این میان] [و] پاداش های برای زمان از دست رفته از کار به دلیل آسیب و بهبودی.
[در این صورت] اگر آسیب ها مانع بازگشت قربانی به شغل قبلی یا کار با ظرفیت کامل شوند، از ظرفیت درآمد خود بهره مند می شوند.
خسارت شدید [FLT 1] برای اقلام شخصی آسیب دیده در تصادف.
هزینه های خارج از جیب [FLT 1] مانند حمل و نقل به قرار ملاقات های پزشکی و هزینه های اصلاح خانه.

خسارت های غیر اقتصادی جبران خسارت های نامشهود که ارزش دلار مستقیم ندارند، ممکن است شامل درد و رنج ، پریشانی عاطفی، از دست دادن لذت از زندگی و از دست دادن کنسرسیوم نیز اجازه می دهد خسارت های تنبیهی در مواردی که شامل غفلت یا سوء رفتار عمدی هستند، هر چند این اغلب در مورد ادعای دولت متقاعد کننده یا اسناد غیر اقتصادی ممنوع است، به قضاوت دقیق و یا اسناد ذهنی و یا سوء استفاده از آن نیاز دارند.

شکایت کردن از یک ادعای

فرآیند ثبت ادعای پس از یک تصادف حمل و نقل عمومی توسط صلاحیت و نوع متهم درگیر است.در اکثر موارد، اولین گام این است که یک ادعای اداری را با آژانس حمل و نقل یا نهاد دولتی ارسال کنید، این ادعا باید در نوشتن باشد و باید شامل اطلاعات خاص در مورد تصادف، آسیب ها و آژانس پس از آن یک دوره تنظیم، اغلب 30 روز برای بررسی و یا رد پرونده مورد نیاز است.

شهرک سازی ها در موارد تصادف حمل و نقل عمومی رایج هستند، اما آنها نیاز به مذاکره دقیق دارند. آژانس های حمل و نقل ممکن است شهرک هایی را ارائه دهند که به مراتب کمتر از ارزش واقعی یک ادعا هستند، به ویژه اگر قربانی توسط مشاور نمایندگی نشود، قربانیان نباید هیچ گونه پیشنهاد حل و فصل بدون مشورت اول با وکیل آشنا با پرونده های تصادف حمل و نقل را بپذیرند.

اساسنامه محدودیت ها و الزامات رویه ای

هر ادعای قانونی دارای محدودیت زمانی است که به عنوان یک قانون محدودیت شناخته می شود، که در آن یک دادخواست باید ثبت شود، این محدودیت ها توسط صلاحیت و نوع متهم متفاوت است.برای حوادث مربوط به آژانس های حمل و نقل دولتی، محدودیت زمان اغلب بسیار کوتاه تر از حوادث مربوط به احزاب خصوصی است.در برخی از کشورها، قربانیان ممکن است به اندازه شش ماه برای اطلاع از ادعای، و یا تنها دو سال از دست رفته در پرونده به طور معمول، بدون توجه به یک پرونده از دست رفته است.

محدودیت های زمانی توسط Jurisdiction

ارائه یک قانون واحد از محدودیت هایی که برای همه حوادث حمل و نقل عمومی اعمال می شود، غیر ممکن است، زیرا قوانین دولتی به طور قابل توجهی متفاوت است، برخی از ایالت ها اجازه می دهند دو سال از تاریخ حادثه برای ثبت یک شکایت شخصی در برابر یک شرکت اتوبوس خصوصی، اما تنها شش ماه برای اطلاع از ادعای در برابر یک مقام حمل و نقل شهری.

حفظ شواهد

شواهد می توانند به سرعت پس از یک تصادف حمل و نقل عمومی ناپدید شوند.فیلم های نظارتی ممکن است در طول روز ثبت شود، ثبت های تعمیر و نگهداری ممکن است تغییر یا از دست رفته و شاهد محو شدن خاطرات باشند.با توجه به اقدامات فوری برای حفظ شواهد حیاتی است. قربانیان یا وکلای آنها باید نامه های حفظ شده به آژانس حمل و نقل و سایر متهمان بالقوه ارسال کنند و به آنها آموزش دهند تا تمام سوابق مربوطه، ویدئو و شواهد فیزیکی، علاوه بر این که به زودی اطلاعات قابل توجهی از جمع آوری اطلاعات کاربر می تواند به دست آورد: به زودی گزارش اطلاعات کاربر اطلاعات کاربر اطلاعات غیر قابل دسترسی داشته باشد.

نقش سازمان های دولتی و مقررات

چندین سازمان دولتی امنیت حمل و نقل عمومی را نظارت می کنند و ممکن است در تحقیقات تصادفی دخیل باشند. ] شورای امنیت حمل و نقل ملی (NTSB) بررسی حوادث حمل و نقل عمده، از جمله تصادف با چندین مرگ و میر، از راه رفتن قطار، و حوادث مترو. NTSB گزارش می تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد علت تصادف و موارد به عنوان شواهد مدنی برای بهبود یافته های ایمنی آنها، به منظور رسیدگی به قربانیان قانونی، ارائه دهد.

اداره حمل و نقل فدرال (FTA) و کمیسیون های عمومی خدمات عمومی دولتی همچنین نقش در تنظیم ایمنی حمل و نقل و اجرای انطباق با استانداردهای عملیاتی را ایفا می کنند.اطلاعات از این آژانس ها، از جمله پرونده های بازرسی و اقدامات اجرای، می تواند به ایجاد یک الگوی نادیده گرفتن یا نقض نظارتی که تقویت ادعای قربانی است کمک کند.

کار با حرفه ای های حقوقی

با توجه به پیچیدگی موارد تصادف حمل و نقل عمومی، نمایندگی قانونی با تجربه لوکس نیست؛ یک ضرورت است که وکلا که در قانون تصادف حمل و نقل تخصص دارند، الزامات منحصر به فرد رویه، تفاوت های ایمنی مستقل و استراتژی های به حداکثر رساندن جبران خسارت را درک می کنند.آنها می توانند تحقیقات مستقل را انجام دهند، کارشناسان را حفظ کنند، مذاکره با سازمان های دولتی، و موارد قانونی که به طور موثر در صورت امکان سکونت می کنند.

هنگام انتخاب یک وکیل، قربانیان باید به دنبال کسی با سابقه موفقیت در موارد مشابه باشند، نه همه وکلای آسیب شخصی دانش خاصی را دارند که برای رسیدگی به ادعاهای علیه نهادهای دولتی یا پرونده های تصادف پیچیده نیاز به مشاوره اولیه دارند، و اکثر وکلا بر اساس هزینه های احتمالی کار می کنند، به این معنی که آنها فقط پرداخت می شوند اگر قربانی این ترتیب را دریافت کند، نیاز به قانونی ترین قربانی دارد و تضمین می کند که در دسترس ترین نمایندگی های قانونی است.

فراتر از نمایندگی فردی، منابعی وجود دارد که به قربانیان کمک می کند تا حقوق خود را درک کنند. پورتال دولتی ایالات متحده.gov می تواند به مکان یابی آژانس های دولتی مربوطه و ادارات حفاظت از مصرف کنندگان کمک کند [FLT 1] که راهنمایی در مورد شکایت و هدایت سیستم های حقوقی محلی ارائه می دهد، همراه با مشاوره یک وکیل واجد شرایط، می تواند به قربانیان کمک کند تا پس از یک تصادف حمل و نقل عمومی را به چالش بکشند.

نتیجه گیری

حوادث مربوط به حمل و نقل عمومی از جمله پرونده های آسیب شخصی پیچیده قانونی است.بازی قانون ایالتی و فدرال، حفاظت از ایمنی مستقل، موانع رویه ای و چندین متهم بالقوه ایجاد یک چشم انداز که قربانیان به راحتی می توانند حقوق خود را از دست بدهند اگر آنها مراقب باشند، درک مسئولیت، دانستن مهلت، حفظ شواهد و به دنبال مشاوره حقوقی گام های حیاتی برای تضمین جبران خسارت های عادلانه هستند، در حالی که ممکن است به نظر می رسد به دنبال جبران خسارت های قانونی هستند.